(W oleh Oh Seong Moo)
Kang Chul diserang di atas bumbung hotel.
Wanita misteri tiba-tiba muncul lalu menyelamatkannya.
Bangunlah!
Dia tinggalkan kad dengan nama Oh Yeon Joo dan menghilang.
Oh Yeon Joo, di mana awak sekarang?
Seorang misi dihasut oleh orang yang tak dikenali,
Kang Chul berada dalam bahaya sekali lagi.
- Beri saya masuk. - Tak boleh.
Jangan.
- Oh Yeon Joo tiba-tiba muncul lagi. - Awak tak apa-apa?
Akhirnya kita jumpa.
Dia elak mati sekali lagi.
Oh Yeon Joo terus hadir dalam hidupnya.
Kenapa...
Kang Chul merasakan...
dia memegang kunci hidupnya.
Ayah yang lukis.
Karya ayah.
Dia raksasa.
Ayah hasilkan raksasa.
Jadi ayah nak hukum dia.
Ayah patutnya dah bunuh dia lama dulu.
Siapa..
Awak?
(Episod 3)
Kakak.
- Ayah dalam bilik? - Dia keluar.
Dia pergi mana?
Tak tahu. Dia bawa semua barang termasuk komputer.
Dia halau kami sekali. Suruh kami balik.
Saya dah hantar Seo Mi dan Yoon Hee balik.
Saya tak boleh berhenti rasa hairan.
Saya cakap Kang Chul akan mati.
Rasanya sebab tu tuan halau kami.
Maknanya perempuan tu...
Dia adalah awak.
Saya cakap Kang Chul akan mati.
Jadi awak masuk dalam kartun dan selamatkan dia.
Tapi, ini tak masuk akal.
Tak masuk akal, tapi betul.
Itu...
Baju awak...
Soo Bong. Dengar baik-baik.
Tahu berapa harga baju ni?
Lebih 3,000 dolar.
Kasut ni pula?
Awak fikir saya beli dengan duit sendiri?
Betul.
Siapa kawan saya yang mampu belikan?
Barangan mahal begini?
Seok Beom?
Tuan Park?
Ayah awak?
Maksud awak Kang Chul?
Awak percaya sekarang?
- Soo Bong. - Jangan dekat.
Kenapa?
- Bangun. - Jangan dekat!
Tak masuk akal.
- Bagaimana boleh begini? - Berhenti fikir.
Bagaimana awak masuk dalam kartun?
Awak boleh masuk bila-bila? Boleh saya ikut?
Saya tak tahu bagaimana boleh masuk.
Saya tiba-tiba ada dalam tu.
Tapi, sesuatu amat jelas.
Dunia itu hanya sekitar Kang Chul.
Saya tak wujud dalam kartun melainkan berkaitan Kang Chul.
Masa saya buat kerja sendiri dan fikiran saya...
tak dikira. Semua dipadamkan.
Kang Chul watak utama dan saya sampingan.
Lagi, masa berjalan hanya sekitar Kang Chul juga.
Masa dipercepat bila dia tak buat apa-apa.
Sebab itu 2 bulan berlalu begitu cepat.
Kurang 5 minit di dunia ni...
boleh jadi selama 2 bulan di sana.
Boleh jadi 2 tahun, atau 20 tahun.
Bagaimana boleh jadi?
Fikir.
Kartun ini diterbitkan selama 7 tahun.
Selama 7 tahun, Kang Chul dah lalui 15 tahun.
Maknanya masa berlalu lebih pantas di dalamnya.
Ia hanya paparkan peristiwa penting.
Dan, sama ada saya boleh balik atau tak bergantung pada dia.
Babak akhir mesti libatkan perubahan fikiran dia.
Begitulah episod berakhir.
Saya boleh balik bila episod berakhir. Sebab tu...
- Saya. - Apa?
Bercium?
Awak cium dia betul-betul?
Saya tak ada pilihan. Saya kena buat dia terkejut.
Saya perlu babak akhir.
Awak sengaja buat begitu.
Semua tahu awak peminat Kang Chul.
Bukan sengaja.
Seronok tak?
Apa?
Maksud saya...
dia watak kartun. Bukan manusia.
Bibir dia?
Rasa bila cium dia?
Saya tergesa-gesa. Tak rasa apa-apa.
Lagipun, dia bukan kartun.
Dia manusia.
Tak ada beza dengan kita.
Tergesa-gesa?
Beritahu saya. Dia kacak?
Kacak.
So Hee pula? Awak jumpa dia juga?
Jumpa.
Betul dia glamor?
Kenapa semua lelaki gila pasal dada wanita?
Mana ada.
Awak ni. Sekarang dah dengar macam betul-betul.
Memang betul.
Awak akan tahu kenapa saya selamatkan dia.
Dia juga manusia macam kita.
Mana boleh biar dia mati?
Dan, saya seorang doktor.
Tuan Oh kata dia nak tamatkan hari ni.
Tamatkan apa?
Dia kata, ini episod akhir.
Dia nak mulakan episod ni. Mesti dia bunuh Kang Chul.
Mesti dia pergi sebab tak nak diganggu.
Ayah saya nak bunuh Kang Chul lagi?
Patutnya ayah matikan dia lama dulu.
Di Jambatan Sungai Han.
Dia akan balik lepas selesai. Walaupun awak jumpa dia...
Soo Bong, ingat tak masa Kang Chul nak bunuh diri di Jambatan Sungai Han?
Tahun bila ia diterbitkan?
Jilid ke-5. Maksudnya, 2009.
2009?
(Rujukan W tahun 2012)
(Rujukan W tahun 2011)
(Rujukan W tahun 2009)
(Jeon Seung Min, Bintang Olimpik Athens)
(Bunuh Diri Di Jambatan Sungai Han)
(Yeon Joo Tinggalkan Saya. Saya Keseorangan.)
Yoon Joo tinggalkan saya.
Saya Keseorangan.
Mari.
Keseorangan dalam rumah ni.
Saya tak ada keluarga lagi.
Saya hilang sebab untuk buat apa-apa?
Sepotong lukisan pun dah tak mampu.
Bagaimana nak teruskan karya?
Betul.
Maaf.
(Sebab Orang Mati Terjun Jambatan)
(Maaf, Saya Akan Tamatkannya Di Sini)
Saya perlu tamatkan di sini.
Kang Chul sepatutnya mati di sini?
Apa?
Selamat tinggal.
Ya?
Tak apa.
Saya hantar nanti.
Dah siap,
saya tertidur.
Sebenarnya,
Saya nak tamatkannya.
Sebab masalah peribadi.
Saya dah ada penamatnya.
Aneh.
Saya matikan dia di dalam air semalam.
Tapi, Kang Chul masih hidup.
Dia berpaut dengan sebelah tangan...
sepanjang malam.
Sebab mabuk?
Saya fikir dia mati sedangkan tak melukisnya?
Tapi,
ini mungkin permulaan...
mendapatkan kekuatan semula.
Sebab itu...
Saya selamatkan Kang Chul.
(Rujukan W tahun 2010)
Wakil bersama JN Global...
atlet Olimpik, Kang Chul, semakin hangat.
Selepas kes mahkamah 2007, ini kali pertama...
dia ke tempat awam.
JN Global, syarikat perniagaan elektronik,
diumumkan tahun lepas dengan harga pasaran yang seimbang.
Dah lama tunggu?
Bagaimana kalau saya beli syarikat siaran ni?
Apa awak cakap?
Sekarang saya ada duit, saya perlu cari dia.
Awak kata duit dan tenaga kerja adalah isunya.
Guna agensi persendirian itu haram. Tak boleh guna institusi negara.
Saya rasa nak beli syarikat siaran ni.
Saya boleh tangkap pesalah tu dengan rancangan penyelesaian jenayah.
Pekerjanya hanya dari profesional seluruh Korea.
Saya akan lantik peguam-peguam terbaik negara.
Saya sediakan semua duitnya.
Awak boleh jadi penyelia.
Saya dah ada nama siaran, W.
W bermaksud apa dan kenapa. (Who and Why)
Bertujuan mencari siapa pembunuh itu dan kenapa?
Siapa bunuh keluarga saya...
dan kenapa dia lakukan?
Saya perlu cari sekarang.
Saya terpukau.
Saya kagumi tuan.
Terima kasih banyak.
Saya peminat setia W.
Terima kasih.
- Terima kasih. - Terima kasih.
- Sama-sama.
En. Oh, saya amat kagumi tuan.
- Terima saya sebagai pelajar. - Bangunlah.
Segalanya berjalan lancar...
Sukar dipercayai.
Awak suka baca kartun internet?
Ada kartun internet yang sangat terkenal di Korea...
Yang mengubah peredaran media.
Dia semakin terkenal.
Kartunis W.
Oh Seong Moo bersama kita. Apa khabar.
Khabar baik.
Dah lama nak jumpa awak. Akhirnya dapat juga.
Gembira berjumpa awak.
Saya peminat setia awak.
Terima kasih.
Apa perasaan awak? Adakah populariti W...
rasa seperti nyata?
Entahlah.
Saya cuma bekerja di meja,
Sibuk mengejar tarikh akhir.
Sekarang saya di sini,
Rasa lebih nyata.
Di London, ada "Sherlock Holmes"...
Saya begitu berjaya.
Soo Seon pasti menyesal tinggalkan saya.
(Terlepas Pula!)
Perkara aneh kerap berlaku kebelakangan ni.
Lukisan saya tidak seperti diinginkan.
Seperti Kang Chul tidak menerimanya...
cerita yang saya fikirkan.
(Awak nak ke mana?)
Sebab alkohol?
Ia berlaku lagi.
Saya bangun pagi dan lihat babak yang saya tak lukis.
Saya dah gilakah?
Dia hidup.
Saya dapat rasakan, tapi bagaimana...
Bagaimana dia hidup?
(Rujukan W tahun 2015)
(Raksasa)
(Daripada disembelih olehnya, saya akan sembelih dia.)
Raksasa.
Dia raksasa.
Dia akan bunuh saya nanti.
Daripada disembelih olehnya, saya akan sembelih dia.
Tidak.
Sepatutnya saya bunuh dia lama dulu.
Semuanya gagal...
sejak di Sungai Han.
- Ubat apa tu? - Saya sakit kepala.
Mesti awak demam...
Pakai baju begitu hujan-hujan.
- Betul. - Kenapa keluar lewat sangat?
Tiada siapa peduli.
Pergi dulu.
Apa pula ni?
Kenapa dengan Oh Yeon Joo?
Sampah apa ni?
Saya dapat rasakan aura negatif.
- Apa ni? - Kang Chul cium dia.
Biar betul.
Kenapa dengan perempuan ni? Saya benci dia.
Satu negara dah lihat.
Soo Bong, saya baru balik kerja. Ayah bagaimana?
Belum balik lagi.
Sebanyak mana saya fikirkannya,
masih sukar dipercayai.
Bagaimana boleh terjadi?
Ini yang saya tak faham.
Katakan awak masuk sebab Kang Chul asalnya.
Kenapa berlaku sekali lagi?
Saya pun tak tahu.
Awak kata perlu babak akhir untuk keluar.
Maknanya ada cara untuk masuk juga.
Kenapa awak saja?
Bukankah itu masalahnya?
Bagaimana jika awak ditarik masuk lagi?
Apa awak nak buat?
Mana awak tahu apa akan jadi kalau terlibat dengan Kang Chul?
Kakak.
Awak dengar tak?
Hello?
Hello? Hello?
Kakak.
Ya?
Siapa awak?
Saya jumpa telefon di hentian bas.
Pemiliknya?
Saya jumpa telefon dan beg saja.
Tidak.
Maaf, boleh awak tunggu? Saya akan ke sana.
Baik.
Mulut saya selalu bermasalah.
Awak dah sampai. Ikut sini.
Saya tak dengar jelas dalam telefon.
Apa berlaku sebenarnya?
Tuan Kang minta saya suruh semua orang diam.
Siapa sebarkan berita akan dipecat,
jadi, jangan bimbang.
Tapi kami tak ada hak menghalang pelanggan.
Kami dapat nombor orang yang merakamnya.
Awak perlu jumpa dia sendiri.
Rakaman tentang apa?
Ini...
Nampaknya seperti tuan bergaduh...
dengan perempuan yang dia bawa.
Bergaduh?
Saya pun tak tahu sangat.
Kenapa...
Perempuan tu tiba-tiba marah dan tampar dia.
Kemudian berbaik semula..
dan mereka cium.
Cium?
Mereka masuk bilik persalinan bersama.
Mereka kunci pintu.
Tuan keluar seorang diri lama selepas itu.
Bukan itu yang dia mahu rahsiakan.
Tapi merahsiakan yang perempuan tu hilang.
Hilang?
Ya. Mereka masuk berdua,
tapi tuan Kang keluar seorang. Dia hilang.
Saya tak faham apa awak cakap.
Saya pun tak faham.
Tapi semua orang nampak.
Mana bilik persalinan tu?
Di sana.
Bukan, pintu yang sana.
Tak ada tempat keluar. Bagaimana dia hilang?
- Begitu... - Apa?
Ya?
Saya di kedai sekarang.
Awak jumpa pengurus?
Oh Yeon Joo ada di sini.
- Apa? - Dia di sini.
Dalam bilik persalinan.
Apa berlaku?
Itu yang saya nak tanya. Apa berlaku?
Dia dalam tu. Kenapa cakap dia hilang?
Oh Yeon Joo.
Dia tak bangun.
Ini pusat kesihatan?
- Ada pesakit di sini. - Jangan hubungi ambulans.
- Apa? - Letak telefon.
Apa awak cuba buat?
Nak ke mana?
Dia tak boleh ke hospital. Saya nak bawa ke hotel.
Awak nak bertanggungjawab?
Hubungi Doktor Yoon.
Saya pergi dulu. Bersiap dan datang ke hotel.
Apa?
Saya di sini lagi?
Saya pun hairan kenapa awak kembali?
Saya pun tak tahu.
Tuan.
Apa berlaku?
Siapa dia?
Tuan dah balik?
- Mana Doktor Yoon? - Belum sampai lagi.
Tuan Kang.
Detektif Park di sini.
Apa khabar.
Apa khabar? Kenapa datang?
Saya datang sebab saksi, Oh Yeon Joo.
Tak jumpa dia lagi?
Dia sangat aneh.
Bagaimana dia elak semua kamera CCTV?
Jangan berusaha sangat.
Dia bukan penjenayah. Tak mengapa jika tak jumpa.
Apa dia? Kami akan cari dia.
Tapi...
sesuatu terjadi.
Saya nak baringkan dia.
Tak perlu lihat saya pulang.
Pergi dulu.
Apa? Oh Yeon Joo kan?
Apa berlaku?
Akhirnya, dia dalam genggaman saya.
Apa?
Kunci hidup saya.
Betulkah dia cantik?
Cantikkah?
Apa?
Kenapa semua orang kata dia cantik?
Dah bangun?
Bagaimana?
Pening.
Awak masih di bawah ubat.
Awak takkan mati, jangan risau.
Di mana ni?
Bilik saya. Tempat tinggal saya.
Penthouse?
Mana tahu?
Awak tinggal di penthouse hotel. Tingkat 33, atas sekali.
Awak tahu semua tentang saya.
Saya tahu semua.
Apa lagi awak tahu?
Keluarga awak...
Dibunuh di rumah awak dan awak trauma.
Sebab tu awak tinggal di hotel dan tak ada rumah.
Menarik.
Apa lagi awak tahu?
Awak simpan pistol di bawah bantal.
Awak simpan walaupun tahu ianya haram.
Awak tak boleh tidur tanpa pistol tu.
Mana awak tahu?
Saya lihat.
Di mana?
Itu babak paling sedih.
Di Jambatan Sungai Han.
Saya menangis masa tu.
Saya takut...
Takut Chul bunuh diri.
Mati.
Mati, mati.
Mati.
Awak sepatutnya jaga pintu.
- Kami diminta ke bawah. - Siapa suruh?
Mesej dari telefon Do Yoon.
Tapi dia tak hantar.
Saya akan...
jumpa awak nanti.
Tunggu.
Di mana ni?
Rumah Kang Chul?
Betul, bilik dia. Ni katil dia, dan itu...
Saya masuk ke sini lagi? Kenapa?
Kenapa? Bagaimana?
Awak di sini.
- Ya. - Bagaimana?
Baik.
Misi periksa awak. Dia kata awak tak apa-apa.
- Awak akan sihat. - Dia kata kenapa saya pengsan?
- Sebab terlebih kerja. - Terlebih kerja?
Kepenatan melampau melemahkan badan awak.
Penat melampau?
Awak berbaring dua hari.
Mungkin awak terlebih kerja.
Apa?
Mungkin betul juga.
Apa kata awak sarapan dengan tuan Kang? Dia hampir sampai.
- Dia akan datang sini? - Ya.
Saya dah sediakan pakaian di dalam bilik air.
Baiklah.
Bagaimana ni?
Nak buat apa sekarang?
Besarnya.
Ianya jarang.
Bukankah itu masalahnya?
Mana awak tahu apa akan jadi kalau terlibat dengan Kang Chul?
Bagaimana jika awak ditarik masuk lagi?
Sebentar.
Jumpa.
- Awak kata dia bersendirian? - Dalam bilik air.
Saya kata jangan biar dia bersendirian.
Takkan nak masuk dengan dia.
Bagaimana ni?
Nak pilih yang mana?
Dia tak boleh lari. Ini tingkat 33.
Saya dengar dia dah bangun.
- Ya. Jumpa dia nanti. - Apa dia buat?
Dia sedang berbincang dengan tuan kita.
Dalam bilik air?
Sekali lagi, Oh Yeon Joo.
Apa pula kali ni?
Awak baru bangun pukul 11. Apa awak cuba buat ni?
Tak ada apa.
- Tak ada? - Tak ada apa.
Awak selalu kata tak ada apa.
Jangan dekat.
Berhenti. Saya tembak nanti.
Awak memang sukar dijangka.
Tiba-tiba muncul,
tampar muka, kemudian cium,
kemudian hilang, dan datang balik.
Sekarang tanggalkan pakaian pula...
dan acukan pistol.
Awak tak faham saya. Saya pun sama kalau di tempat awak.
Ada sebab saya buat semua ni.
- Sebab apa? - Jangan dekat.
Saya akan tembak. Tak main-main.
- Teruskan. - Saya serius.
Bahaya ni.
Kenapa takut bila nak bunuh saya?
Saya akan tembak saya kata.
Awak perlukan peluru. Tak tahu?
Saya nak lihat...
apa awak akan buat bila tahu saya ada pistol bawah bantal.
Kenapa ni?
Saya tak suka buat ni, jadi mari berbincang.
Saya ada dalam 100 soalan,
saya lepaskan awak kalau jawab soalan pertama saja.
Bagaimana awak hilang hari tu?
Saya akan lapor pada polis kalau tak jawab.
Kejamnya.
Awak kata saya selamatkan awak.
Memang betul. Sebab tu saya lepaskan awak dulu.
Tapi awak yang tak tepati janji kan?
Awak hilang sebelum jawab soalan saya.
Awak kena tepati janji sekarang.
Saya tunggu selama 2 bulan.
Setuju?
Bagaimana awak hilang?
Mesti ada cara.
Saya laporkan pada polis kalau tak jawab.
Soalan seterusnya.
Kenapa cium saya lepas tampar saya hari tu?
Saya akan tunggu, kita ada banyak masa.
Saya buat supaya boleh hilang.
Apa awak cakap?
Saya buat supaya boleh hilang.
Buat apa?
Cium.
Ya.
Awak cium untuk hilang.
Ya.
Saya tak jangka jawapan sebegini.
Awak hilang sebab cium saya hari tu?
Begitu caranya?
Betul,
jadi hentikan. Lepaskan saya.
- Betulkah? - Betul.
Kenapa masih di sini?
Tak hilang.
Tak boleh hilang dengan cium sahaja.
Mesti ada perubahan emosi.
Maksud saya ciuman seperti itu.
Emosi?
Saya tak nikmatinya hari tu.
Awak tak nikmati, tapi awak terkejut.
Betul.
Itu maksud saya. Perlu ada perubahan emosi dalam diri awak.
Itu caranya.
Awak terkejut juga. Muka merah.
Saya cakap tentang awak.
- Apa dia? - Hanya emosi awak diambil kira.
Peraturan apa ni?
Kenapa emosi saya penting?
Sebab awak watak utama.
Watak utama?
Untuk apa?
Perbuatan awak tadi tu gangguan seksual.
Saya akan saman awak.
Awak yang buat begitu dulu.
Awak juga tampar saya.
Saya juga buat kajian saintifik...
untuk buktikan logik kenyataan awak.
Apa awak cakap sekarang...
awak boleh hilang bila ada perubahan...
emosi dalam diri saya.
Betul begitu?
- Betul. - Sebab tu awak tampar saya?
Awak acukan pistol dan buka pakaian untuk terkejutkan saya?
Betul.
Aneh betul.
Saya fikir awak akan cakap awak boleh pergi ke mana saja.
Awak tak nampak menipu...
sebab awak masih di sini sedangkan ada peluang untuk hilang.
Saya tak tipu.
Tak menipu tak bermaksud betul.
Awak cakap apa yang berlaku saja...
tanpa penjelasan penting.
Ada sesuatu awak rahsiakan.
Mesti ada sesuatu yang menyebabkan awak hilang.
Bila adanya perubahan emosi diri saya.
Beritahu sekarang.
Saya tak tahu lebih dari tu.
Kenapa tak tahu?
Jawab dalam kiraan 10.
1.
- 2. - Saya tak tahu.
3.
- 4. - Jangan takutkan saya.
Awak takkan tembak.
5.
Apa berlaku?
Keluar.
Apa awak buat?
Saya tengah siasat...
sebab awak cakap banyak sangat.
Dan Oh Yeon Joo buat saya tertanya-tanya...
daripada beritahu yang sebenar.
Awak tak apa-apa?
- Hentikan. - Keluar.
- Hentikan. Dia masih sakit. - Keluar.
Begini nak menggunakan pistol.
Ini amat penting kerana nyawa saya jadi taruhan.
Tak kiralah awak selamatkan saya atau tak.
Awak penyelamat, tapi awak juga berbahaya.
Sebab tu saya akan tembak kalau tak jawab.
Saya dah sampai 5.
6.
7.
Berapa penting rahsia tu dalam situasi begini?
Awak takkan tembak saya.
8.
Mana awak tahu?
Awak...
bukan macam tu.
9.
Saya ingatkan awak tahu semua tentang saya,
ada yang awak salah.
Saya orang yang macam tu.
Tak mungkin.
Tak nak jawab?
10.
(W)
Awal terkejut?
Awak tak tahu kuasa awak.
Apa?
Awak tembak dia?
Betulkah?
Dia pengsan sebab terkejut. Bawa dia ke bilik.
Dah hilang akal? Apa awak buat?
Saya cuma takutkan dia.
Awak memang dah gila.
Datang sini.
Pesakit tu pengsan lagi.
Sesuatu...
mengejutkan berlaku.
Ya, cepat datang.
- Bawakan air. - Baik.
Dia dah gila sebab lama di hospital?
Tuan aneh, dia ni pun aneh juga.
Mereka berdua aneh?
Awak hubungi misi?
Saya dah suruh serahkan pada polis.
Awak nak jadi penyiasat pula? Awak samseng atau apa?
Kenapa takutkan perempuan dengan pistol?
Bukankah kebenaran yang awak mahukan?
Serahkan pada polis.
Polis, tak boleh.
Saya tak tahan dah.
Lapor pada polis dulu. Kalau mereka gagal,
baru kita siasat. Itu cara yang betul.
Kenapa sukarkan keadaan?
Awak tak tahu apa awak buat.
Saya kata jangan.
Apa pun tak selesai kalau libatkan polis.
Saya dah kata. Oh Yeon Joo kunci hidup saya.
Tukarkan kapal terbang saya waktu malam. Saya nak ke Busan sebentar.
Dah bangun?
Bagaimana?
Saya beri ubat penenang, tekanan darah dia baik.
- Tinggalkan kami sebentar. - Ya.
Awak kecewa?
Awak tanya saya kecewa?
Salah soalan tu.
Awak tembak saya dengan pistol.
Maaf sebab buat awak terkejut.
Saya tahu tembakan takkan membunuh awak.
Kenapa awak tak tahu?
Awak kebal, Oh Yeon Joo.
Awak tak boleh mati.
Awak memang tak tahu?
Mana awak tahu?
Kalau awak jawab soalan saya, saya beritahu.
Sebab kita dah lihat sendiri,
maknanya awak bukan manusia biasa.
Mungkin awak dari dunia lain.
Dunia yang saya tak tahu.
Awak Ahli Bedah Kardiotoraks di sana.
Betul?
(Pelatih Pembedahan Kardiotoraks, Oh Yeon Joo)
Di mana?
Apa pun, saya lega.
Saya lihat sendiri awak tak boleh hilang macam hari tu.
Semua bergantung pada saya.
maknanya tak ada cara awak boleh lari.
Awak kenal saya, kan?
Bila dah buat keputusan, pasti ditepati.
Itu bakat saya.
Saya menang emas olimpik juga.
Jadi sekarang, awak tak boleh balik...
sehingga jawab soalan saya.
Tinggal di sini dengan saya.
Sebab awak selamatkan saya,
Saya akan lindungi awak dari polis dan media.
Duduk saja sini seberapa lama.
Kalau nak balik, jawab saja soalan saya.
Pastinya ada banyak perkara mengejutkan untuk dijawab.
Kalau awak jawab dan terkejutkan saya, awak boleh balik.
Saya juga akan dapat jawapannya.
Bagaimana? Adil kan?
Terkejutkan saya kalau nak balik.
Dunia apa yang awak tinggal Oh Yeon Joo?
Awak kata awak tahu dan lihat semuanya tentang saya.
Lihat di mana?
Susah nak jawab?
Susah.
Mari tinggal di sini bersama. Saya tak kisah.
Ada banyak masa.
Awak nak saya...
- Tinggal di sini? - Habis tu?
Awak nak ke mana?
Rasanya awak tak ada tempat lain.
Dah siap.
Saya bercadang nak makan bersama sebelum pergi.
Tapi ada sesuatu di Busan. Kita makan lepas saya pulang.
Saya balik Jumaat. Pembantu saya akan bantu awak.
Telefon yang awak tinggal hari tu. Hubungi kalau ada apa-apa.
Saya nak minta maaf tentang kejadian tadi.
Saya betul-betul minta maaf.
Rehatlah.
Saya cintakan awak.
Tak ada apa.
Awak fikir saya akan terkejut bila awak buka pakaian.
Awak fikir jantung saya akan berdegup dan mata saya buta.
Saya cuba saja.
- Awak sukar dipercayai, tahu tak? - Tahu.
Jaga diri.
Mari.
- Apa dia? - Apa?
Awak kata dia tak cantik langsung,
tapi awak macam bercinta.
Dia buka pakaian.
Dia cium awak dan ungkapkan cinta. Dia juga tampar awak.
Macam pergaduhan percintaan.
Lagi pula? Tinggal bersama?
Macam pasangan berpindah.
- Betul. - Semua akan fikir begitu.
- Betul. - Awak tak kisah.
Benda ni susah. Fikirlah apa pun.
Tunggu.
Apa?
Awak nak pergi.
Saya nak ke Busan sebelum ke New York. Kenapa?
Jaga diri.
Saya nak mati di sana?
Kereta api jatuh? Kapal terbang dirampas?
Tak tahu. Saya risau saja.
Awak tak tahu bagaimana saya akan mati.
Bila saya di sini, saya tak tahu apa-apa.
Jadi tak boleh tolong.
Awak boleh tahu dari sana?
Ya.
Saya semakin tertanya-tanya.
Awak langsung tak jawab. Kenapa takut saya mati?
Saya salah seorang yang...
mahukan pengakhiran gembira untuk awak.
Saya peminat awak. Betul.
Awak fikir saya akan menyesal kalau dengar jawapannya?
Mungkin.
Sebab tu tak boleh jawab.
Awak pesakit pertama saya...
Saya selamatkan sendirian.
Begitu? Satu penghormatan.
- Awak pesakit ke-2 saya juga. - Lagi penghormatan.
Jadi...
jaga diri, sentiasa.
Baiklah.
Rasanya awak akan jawab soalan ni.
Berapa umur awak?
30.
Kita sama umur. Dah kahwin?
Belum.
Bagus.
Saya tahu kenapa saya selalu ditarik ke sini...
setelah agak lama.
Sebabnya, lelaki ini...
kata saya kunci hidup dia.
Saat itu,
watak utama wanita bertukar.
Daripada Yoon So Hee...
kepada Oh Yeon Joo.
Sarikata oleh Muhammad Najwan Bin Hamidi Layari sarikatamalaysia.blogspot.my
(W)
Saya yakin Oh Yeon Joo kunci hidup saya.
Dia saja boleh buka pintu segala rahsia.
Nak pergi minum dengan saya?
Maaf.
Awak doktor di atas bumbung dulu.
Bagaimana ni? Saya tak boleh ditangkap.
Dedahkan identiti awak.
Saya nak, tapi saya tak ada identiti.
Kalau dia tak bersalah, kenapa dia rahsiakan identiti?
Mereka yakin awak penjenayah.
Awak perlu jawab soalan saya sekarang.
- Awak akan menyesal. - Tidak.
Apa maksud awak dunia saya tinggal?
Dunia di dalam kartun internet.